Adri (75) ontdekt dat hij de zoon is van Franse WWII soldaat Marcel Madec: ‘De cirkel is nu rond’

Adri (75) ontdekt dat hij de zoon is van Franse WWII soldaat Marcel Madec: ‘De cirkel is nu rond’

Elk jaar op 5 mei vieren we Bevrijdingsdag, een nationale feestdag. De bevrijding in 1945 door de Amerikanen, Canadezen, Britten en Fransen soldaten ging gepaard met een vreugdevolle ontvangst door de lokale bevolking. Tegenwoordig is er nog steeds een groot aantal ‘oorlogskinderen’ wiens vader een (onbekende) soldaat is. Naar schatting zijn er zo’n 20.000 van hen geboren. Deze ‘oorlogskinderen’, geboren in of rond 1945, hebben vaak een heel leven achter de rug waarin het vraagteken naar hun biologische vader een belangrijke rol heeft gespeeld. Met de huidige mogelijkheden die DNA– en stamboomonderzoek bieden, weten sommigen alsnog hun vader op te sporen. Een van hen is Adri Goedegebuure uit Breda. Hieronder doet hij zijn verhaal.

Een onbezorgde Zeeuwse jeugd

‘Ik ben opgegroeid in het Zeeuwse Middelburg op 11 december 1945 in een fijn, ‘normaal’ gezin, als enig kind. Mijn moeder was niet getrouwd bij mijn geboorte. Toen ik 3,5 jaar was, is zij getrouwd met mijn ‘opvoedvader’ van wie ik toen altijd heb gedacht dat hij mijn vader was. Er was geen enkele aanleiding te denken dat dit anders zou zijn. In Zeeland had ik een fijne jeugd. Ik speelde veel buiten. Toen ik 16 jaar was, vierden mijn ouders hun huwelijksjubileum: ze waren 12,5 jaar getrouwd. Toen ging ik rekenen, en besefte dat zij bij mijn geboorte nog niet getrouwd waren. Ik vroeg er mijn moeder naar. Zij beaamde dat ik inderdaad al was geboren voordat hun huwelijk had plaatsgevonden, en vertelde dat mijn echte vader een andere persoon was. Zij bracht het als een mededeling en zo heb ik dat toen ook simpelweg opgenomen. Zij vertelde niet meer dan dat. Zo ging dat in die tijd. Ik kan me het moment zelfs amper herinneren. Emotioneel had het nauwelijks impact op me. Later had ik het druk met mijn gezin en werk. Ook in die tijd werd het onderwerp nauwelijks aangeroerd. Ik trouwde met Diny en we kregen twee zonen, Marcel en Viktor. Diny werd ziek en is in 2000 overleden.’

Jeugdfoto van de moeder van Adri

Jeugdfoto van de moeder van Adri

Geboorteakte

‘De eerste keer dat de gedachte aan mijn vader weer meer op de voorgrond trad, was toen ik voor tweede keer trouwde in 2005, met Lidy in Breda. Ik was toen 60 jaar. Daarvoor moest ik in Middelburg mijn geboorteakte opvragen. Door die gegevens werd ik getriggerd. Bijvoorbeeld dat ik na mijn geboorte door mijn tante ben aangegeven. En dat mijn ‘opvoedvader’ Kees mij officieel heeft ‘geëcht’: dat betekent dat hij mij, als zijn niet-biologische zoon, als zijn kind heeft erkend. Ik ging met vragen naar mijn moeder toe. Maar ik kreeg slechts ontwijkende antwoorden zoals ‘ik weet het niet.’ Het was duidelijk dat zij er niet over wilde praten. Als ik het vanuit haar perspectief bekijk, en het in die tijd plaats, kan ik dat ergens ook wel begrijpen. Het was een andere tijd, niet alles werd zo open besproken als tegenwoordig.’

Speld in de hooiberg

‘Maar bij mij bleef het wel knagen. Mijn zoons hebben er met hun oma over gepraat. Aan hen heeft mijn moeder gezegd: ‘hij heet Henk en hij komt uit Groningen, hij was van de Prinses Irene Brigade.’ Waarschijnlijk gewoon om ervan af te zijn. In haar optiek was Groningen ver weg. Op basis van dit minuscule stukje informatie ben ik gaan zoeken; in elk geval wist ik dat ik naar een militair zocht. Ik heb contact opgenomen met voormalige leden van de Prinses Irene Brigade en in de registers gezocht in het Zeeuws Archief, maar het was zoeken naar een speld in de hooiberg. Ik kwam absoluut niet verder, maar het bleef wel in mijn gedachten.’

Geest uit de fles

‘In 2017 las ik een artikel in het NRC over een vrouw, genaamd Ans. Zij zocht haar vader, een soldaat uit Canada. Zijn voornaam zou Cliff zijn; dat was alles wat ze wist. Ans had contact opgenomen met familiedetective Els Leijs. Dit verhaal raakte mij enorm; het was hetzelfde verhaal als het mijne. Daarom nam ik ook contact op met Els. De geest was uit de fles. Ik realiseerde me heel goed: elke stap die ik vanaf hier ga zetten, kan ik niet meer terugdraaien. Els ging zich wijden aan mijn ‘case’, liet me een MyHeritage DNA test doen en ging aan de slag met de gegevens die daar uitkwamen. Een tijd van afwachten brak aan.’

DNA matches in Frankrijk

‘Op een goede dag belde Els met de vraag: heb je familie in Frankrijk? Die had ik daar niet. Els had echter een belangrijke DNA match van mij gevonden met een achternicht in Frankrijk. Op basis van die aanwijzing is Els verder gaan graven. Ze was iets op het spoor. Toen ging het snel. Ze vroeg of ik journalisten te woord wilde staan en later om mee te werken aan de documentaire ‘Oorlogskinderen’. Op 9 maart 2020 werd ik gevraagd naar haar kantoor te komen en of ik het weekend erna vrij wilde houden. Ik voelde wel, dat ze iets belangrijks had gevonden. Het moment waarop ze het me vertelde, herinner ik me nog goed. Els zat achter haar bureau en zei: ‘We hebben je vader gevonden. Hij leeft niet meer, hij was een Fransman.’ Ik was totaal verrast; zelf vermoedde ik nog steeds, dat het om een Franse Canadees zou gaan.’

Champagne in Bretagne

‘Het volgende weekend reisden we met de documentairemakers naar Bretagne voor een onvergetelijke ervaring in Brest. Ik heb er mijn familie ontmoet! Mijn vader overleed in 2010, mijn zus in 2016, maar die had nog een zoon. Hij was de verbinding tussen mijn vader en mij. Mijn enige directe familie. Zijn vrouw kon haar ogen niet van me afhouden. Voor haar was ik een soort reïncarnatie. Hoe ik sprak, hoe ik keek: precies mijn vader! We zijn naar het dorp van mijn vader gegaan en hebben zijn graf bezocht. Daar stond ik ineens, aan het graf van mijn vader, met zijn kleinzoon, mijn neef. Het was heel emotioneel. Nu is mijn leven compleet! Ik bleek nog meer familie (tantes, achterneven en- nichten) te hebben, die ik in het dorp heb ontmoet. ‘Wij hebben geen DNA nodig om de gelijkenis te zien’, zeiden ze. De familie gaf me een feestelijk onthaal met champagne, hapjes en cadeautjes. Het gaf me een heel warm gevoel. Precies na dat weekend ging Frankrijk in een strenge ‘lockdown’. Wat een geluk dat ik het nog net heb kunnen meemaken.’

Adri en zijn neef bij het graf van zijn vader Marcel Madec in Bretagne

Adri en zijn neef bij het graf van zijn vader Marcel Madec in Bretagne

Kieffer commando

‘Mijn vader heette Marcel Madec. Hij werd geboren in 1921 en overleed in 2010. Een bijzonder toeval is dat mijn eigen oudste zoon Marcel heet… onwillekeurig heb ik dus mijn zoon naar zijn opa vernoemd.

Marcel Madec in zijn jonge jaren (bron foto: Adri Goedegebuure)

Marcel Madec in zijn jonge jaren (bron foto: Adri Goedegebuure)

Marcel was beroepsmilitair. In 1939 werd hij door Duitsers tot krijgsgevangene gemaakt. Hij wist te ontsnappen en is naar Spanje gelopen. Daar werd hij weer gevangen gezet, nu door de Guarda Civil, weer wist hij te ontsnappen en vluchtte via Gibraltar naar Engeland, waar hij zich aansloot bij de Vrije Fransen (Forces Françaises Libres): een beweging die in 1940 werd opgericht door generaal De Gaulle en bestond uit Franse oorlogsstrijders, officieren en burgers die besloten de Asmogendheden te bevechten na de Duitse inval in WWII. Via de Vrije Fransen sloot hij zich aan bij het beroemde Kieffer commando.’

Marcel Madec (tweede van rechts) wordt geridderd (bron foto: Adri Goedegebuure)

Marcel Madec (tweede van rechts) wordt geridderd (bron foto: Adri Goedegebuure)

De Slag om de Schelde

‘Dit commando nam deel aan de landingen op Walcheren op 1 november 1944 en de daaruit voortvloeiende bevrijding van Nederland. In 2020 is de oorlogsfilm ‘De Slag om de Schelde’ uitgekomen. Zo kan je je voorstellen hoe mijn vader gevochten heeft. Het is een van de zwaarste slagen in WWII geweest. In maart 1945 kreeg hij, volgens het boek over het Kieffer Commando, een week verlof om naar Middelburg te gaan. Daar heeft hij mijn moeder ontmoet, waarschijnlijk op een feestje. Uit die ontmoeting ben ik later geboren. Nadat WWII was afgelopen, heeft hij in Indo China gevochten bij de luchtmacht. Vervolgens vocht hij voor Frankrijk in Algerije. Hij heeft veel militaire onderscheidingen gekregen, waaronder het Legion d’ Honneur. Dat geeft me een heel trots gevoel.’

De vader van Adri, Marcel Madec (rechts) met zijn militaire onderscheidingen

De vader van Adri, Marcel Madec (rechts) met zijn militaire onderscheidingen

Monument in Vlissingen

‘Intussen heb ik ook contact gehad met de dochter van Kieffer. Zij heeft mijn vader een paar keer ontmoet. Ze beschrijft hem als een rustige, vriendelijke man, een discrete persoonlijkheid. Ook heeft ze foto’s van hem gestuurd. Ik ben in contact met een Franse historicus, die veel weet over de geschiedenis van het Kieffer Commando. Hun inbreng is voor mij erg waardevol. Vanuit hun optiek en ervaring leer ik meer over mijn vaders karakter en zijn leven. Als ik hem nog iets zou kunnen vragen, had ik gevraagd hoe hij het had gevonden, om een zoon te hebben. Volgens mijn familie had hij dat heel erg leuk gevonden!’

Het monument te Vlissingen ter nagedachtenis aan de gevallenen van het 4e commando en de burgers van Vlissingen

Het monument te Vlissingen ter nagedachtenis aan de gevallenen van het 4e commando en de burgers van Vlissingen

‘Wat me ontroert, is dat aan de dijk in Vlissingen een bronzen monument staat ter nagedachtenis aan dit 4e Commando. Nu ik mijn familiegeschiedenis heb leren kennen, heeft dit voor mij een bijzondere, persoonlijke lading: dit monument is ook voor hem!’

Bent u ook op zoek naar uw biologische vader of een ander familielid? Veel MyHeritage gebruikers hebben net als Adri, dankzij MyHeritage DNA reeds hun verwanten kunnen opsporen! Probeer het zelf, onze database bevat miljoenen profielen uit de hele wereld en blijft elke dag verder groeien.