Eerst was er alleen ‘ik’… Nu is er een ‘wij’

Eerst was er alleen ‘ik’… Nu is er een ‘wij’

Esther D, 52, uit Duitsland was al sinds haar tienerjaren op zoek naar haar biologische vader. Toen ze een DNA-test deed bij MyHeritage, kwam ze er niet alleen achter wie haar vader was – ze ontdekte ook 6 halfbroers en -zussen en kreeg contact met hen. Hier is haar verhaal:

Stel je voor dat je 4 jaar oud bent en je afvraagt waarom je ouders je hebben afgestaan voor adoptie.

Ik groeide op met het gevoel dat ik altijd anders was en vroeg me af waar mijn donkere huid vandaan kwam. Op de kleuterschool vroegen de andere kinderen me waarom ik bruin was, terwijl mijn ouders dat niet waren. Het was niet alleen mijn uiterlijk: mijn persoonlijkheid was ook anders dan die van mijn ouders. Ik had een andere levenshouding, een ander temperament, een andere vibe.

Wie was mijn moeder? Wie was mijn vader? Waarom wilden ze mij niet? Wat had ik verkeerd gedaan dat ze me niet wilden houden? Er waren zoveel vragen – vragen die me mijn hele leven aan mezelf deden twijfelen.

In 1982, toen ik 13 jaar oud was, gaf mijn adoptiemoeder mij mijn adoptiepapieren en geboorteakte. Ze zei me dat ik ermee kon doen wat ik wilde. Vanaf dat moment was ik vastbesloten om mijn biologische familie te vinden.

Het was niet zo moeilijk om mijn moeder te vinden, omdat er een fout was geslopen in de geboorteakte: haar naam en adres mochten er niet op staan, maar dat stond er wel. Ik zocht contact met haar toen ik 17 was en begreep snel dat zij geen kleurling was. Ze weigerde me te vertellen wie mijn vader was. “Je verdient het niet om het te weten,” zei ze.

De man op de foto

Een paar jaar later, toen ik 24 was, bezocht ik mijn biologische grootmoeder. Ik vond het dagboek van mijn moeder, en daar, tussen de pagina’s, zat een zwart-wit foto van een zwarte man. Op de achterkant stond geschreven: “Billy Kaot – Düsseldorf – 68.”

Ik wist meteen dat ik naar mijn vader keek. Ik nam de foto en de bladzijden uit het dagboek met adressen van mijn moeders vrienden mee en vertrok.

Mijn zoektocht was echter nog lang niet ten einde: het zou nog 38 jaar duren voordat het mysterie van de identiteit van mijn vader was opgelost.

Een van mijn moeders vriendinnen vertelde me dat mijn moeder smoorverliefd was geweest op een zwarte muzikant en hem overal zou volgen waar hij speelde. Ik belde oude taxibedrijven op die eind jaren ’60 in Düsseldorf werkten, en ook clubs waar hij gespeeld zou kunnen hebben. Ik huurde detectivebureaus in om me te helpen. Maar er was geen spoor van een Billy Kaot. Tijdens de zoektocht leerde ik dat in die tijd de meeste zwarte mannen in Duitsland Billy heetten, en dat maakte het er niet gemakkelijker op. Ik had geen enkel spoor en besloot me tot de media te wenden. Ze schreven over mijn verhaal in de kranten en op het nieuws, maar nog steeds – niemand wist wie Billy Kaot was.

Mijn zoektocht verliep in golven. Van tijd tot tijd steeg het gevoel van hoop en probeerde ik meer vooruitgang te boeken, maar dan verloor ik de hoop en staakte ik de zoektocht. Ik begon te aanvaarden dat ik niet te weten zou komen wie mijn vader was, en dat wat duidelijk de bron was van mijn muzikale en artistieke kant, een mysterie zou blijven. Ik begon te aanvaarden dat ik nooit mijn roots zou kennen. Ik accepteerde dat het gevoel van alleen zijn voor altijd bij me zou blijven. Ik accepteerde dat er alleen ik was.

Een nieuw hoofdstuk in zoektocht

Eind 2019 keek ik tv, en zag in een reclamespot iets over DNA. Het trok mijn aandacht, en gelukkig kon ik terugspoelen om het opnieuw te zien. Het was een reclame voor MyHeritage. Ik dacht, misschien kan dit het zijn.

Ik zocht het bedrijf onmiddellijk op en begon het te vergelijken met andere aanbieders van DNA-tests, maar uiteindelijk voelde ik me het meest op mijn gemak om verder te gaan met MyHeritage. Ik begon een stamboom op te bouwen, abonneerde me zodat ik toegang zou hebben tot alle functies van het platform, en kocht een DNA-kit. Een nieuw hoofdstuk van mijn zoektocht was begonnen.

Ik kreeg mijn resultaat in juni 2020 en was vastbesloten om alles te doen wat in mijn macht lag om mijn familie te vinden. Ik had slechts één match van 2,3% met een zwarte persoon: een jonge vrouw van begin dertig uit België. Was dit het? Door de verschillende kenmerken te bestuderen, leerde ik dat de AutoClusters functie mij zou kunnen helpen. AutoClusters is een hulpmiddel voor genetische genealogie dat DNA-matches groepeert die waarschijnlijk afstammen van gemeenschappelijke voorouders in een visuele grafiek.

De enige persoon die niet was opgenomen in mijn AutoClusters grafiek was de jonge vrouw uit België.

Omdat zij mijn enige aanwijzing was, besloot ik haar te benaderen en nam contact met haar op via het MyHeritage berichtensysteem. Later gingen we over op Facebook, en ik stuurde haar de foto van mijn vader. Ik vroeg haar of ze aan haar moeder of grootmoeder kon vragen of zij wisten wie deze man was.

De moeder wist het.

De ontdekking

De echte naam van Billy Kaot was Raphaël Alingabo. Hij werd geboren in Kinshasa, de Democratische Republiek Congo. Hij was een muzikant die in de late jaren ’60 en ’70 verschillende jaren in Europa doorbracht. Helaas was hij in 2017 overleden, maar er was iets onverwachts dat mij werd geopenbaard: Ik had blijkbaar 6 halfbroers en -zussen daar.

Mijn hart maakte een sprongetje, en vanaf dat moment is mijn leven niet meer hetzelfde geweest. Ik ontwikkelde een relatie met sommigen van hen op Facebook en via de telefoon. Ik ontmoette eindelijk mijn halfzuster Linda uit Zweden hier in Duitsland een paar maanden geleden, omdat COVID-19 ons niet toestond elkaar eerder te ontmoeten. Ik vroeg haar een DNA-test te doen om onze relatie te bevestigen. De volgende keer dat we elkaar ontmoetten, en dat was begin juni 2021, was de uitslag duidelijk. Ik was vreselijk bang dat ik het mis had – maar ze was een 26,6% match. Ik keek naar mijn halfzus.

We zijn 7 halfbroers en -zussen van verschillende moeders. Ik heb altijd geloofd dat mijn artistieke kant van mijn vader kwam, maar nu ben ik ervan overtuigd dat we allemaal het artistieke gen van hem geërfd hebben. We zingen, maken muziek, dansen of schilderen allemaal. We zijn zo verschillend, maar toch zo gelijk. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik deel uitmaak van iets dat mijzelf overstijgt.

De hereniging

Onlangs had ik eindelijk de gelegenheid om een van mijn zussen te ontmoeten. Het was een ongelooflijke en levensveranderende ervaring. We hebben samen onze DNA-resultaten doorgenomen en onze gemeenschappelijke interesses besproken. Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

MyHeritage heeft me niet alleen geholpen op mijn reis, maar heeft ook mijn liefste wens in vervulling doen gaan.

Eerst was er alleen een ‘ik’; nu is er een ‘wij’.

Bedankt MyHeritage!