Mijn mooiste herinnering aan de feestdagen heeft niets te maken met Kerstmis. Het heeft namelijk te maken met Sinterklaas.
Tot voor een paar jaar terug vierden wij altijd met de hele familie ieder jaar pakjesavond bij mijn opa en oma. Dan kregen alles kleindochters dezelfde kadootjes, zoals een barbiepop en een jurkje. Alle kleinzonen, waaronder ik kregen dan ieder jaar een trui, een speelgoedauto en vaak nog een kleinigheidje.
Vaak was het dan van: “Mijn auto is toch mooier dan die van jou!” Maar pas na het overlijden van mijn opa ben ik gaan inzien dat mijn opa een heel wijs en sociaal man was. Hij was namelijk al het hele jaar door overal spullen aan het kopen en inslaan om maar in december zijn kleinkinderen de mooiste avond van hun leven te kunnen geven. En als het dan zo ver was, dan glunderde hij bij het zien dat één van zijn kleinkinderen een pakje openmaakte vol spanning.
Misschien is het mooiste nog wel dat mijn neefje en ik een keer een brandweerpak kregen en de hele avond rondjes door het huis bleven rennen en riepen:” Waar is de brand?”
Mijn mooiste herinnering aan de feestdagen is dan ook dat mijn opa zo begaan was met zijn kleinkinderen en dat de feestdagen een tijd zijn van geven en niet van nemen.
Danny
december 25, 2012
De herinneringen aan de Kerst uit mijn jeugd zijn heel erg dubbel.
Mijn grootmoeder was Duitse van geboorte en had dus de Kerstviering in al zijn gedaantes hoog in het vaandel staan.
Wij vierden thuis het Sinterklaas feestje en de kerstviering bij Oma waren dus een extraatje voor ons.
Wat waren mijn vriendjes ,die dit “geluk”niet hadden , jaloers.
Mijn Oma kon de dagen voor kerst zo druk bezig zijn in de keuken met het bakken van allerlei Duits gebak.
Ik mocht dan ook “helpen” wat hoofdzakelijk bestond uit het uitlikken van kommen en gebruikte lepels.
Tevens waren de “misbaksels” vaak mijn prooi.
Wanneer Kerstavond ,“Heiligabend” zoals ze steenvast zei, aangebroken was dan werden wij in de voorkamer van haar huis ontvangen. De schuifdeuren die normaal altijd open stonden waren gesloten en wij konden niet zien wat er in de achterkamer allemaal gebeurde.
We hoorden wel het gestommel en geloop. Tot op het moment dat (dit bleek later) oma 2 glazen tegen mekaar liet klinken.
Daarna klonk haar stem luid :” Oh ..das Christkind hat uns beschert“ ( Tja.. wij geloofden ook niet meer aan Sinterklaas…)
De schuifdeuren werden geopend en wij aanschouwden een overvolle tafel met schalen vol lekkers en niet te vergeten een kerstboom waar stapels pakjes onder lagen.
De kamer werd verlicht door ontstoken kaarsen en ook de kerstboom was voorzien van tientallen brandende kaarsjes.
“Normaal” zouden wij thuis nu een aanval plegen op al deze lekkernijen die op de tafel lagen ,maar bij oma ging dat dus niet zo.
Plechtig werden de kaarsen links en rechts in de kandelaars aan de piano ontstoken. De klep van de piano werd plechtig geopend en wij werden geacht rond Oma te gaan staan.
Na enkele vingeroefeningen klonk de muziek van kerstliedjes die wij zo luid mogelijk mee moesten zingen.
Achter onze rug een tafel vol heerlijk gebak en snoep. En het duurde en duurde.. Hoe kun je een kind een trauma voor heel zijn leven bezorgen??
Op het moment dat het oma naar genoegen was geweest kwam aan onze kwelling nog geen einde.
Eerst moesten de kaarsjes allemaal worden gedoofd want zij vond het te link om die de hele tijd te laten branden.
Dan ging zij naar de keuken voor het bereiden van de Glühwein en de warme chocolademelk voor de kinderen.
En dan kon eindelijk het in onze ogen echte feest beginnen.
p.s. Ik heb een hekel aan kerstliedjes zingen hoe zou dat toch komen ?