Na 70 jaar zoeken vond ik mijn opa’s broer

Reacties0

Een jaar geleden veranderde mijn hele leven. Ik deed een familieontdekking die we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Ik vond de broer van mijn opa, die we tijdens de Holocaust uit het oog waren verloren.

Mijn opa was mijn held. Ik was al sinds mijn vroegste jeugd dol op hem. Ik heb veel herinneringen aan hem, die in mijn ziel zijn gegrift en die ik overal met me meedraag. Ik weet nog hoe we samen fietsten, grapjes maakten over magische rode koeien, hoe hij me zijn verhaal over “Flopsie, Mopsie en Wipstaart” vertelde. Maar ik herinner me vooral het nummer in blauwe inkt op zijn arm.

Mijn opa en ik

“Opa, waarom staat er een nummer op uw arm?”
“Dat is tijdens de Holocaust gebeurd.”
“Wat is een Holocaust?”
“Slechte mensen hebben mijn moeder, vader en zusje vermoord, en ik ben mijn broer kwijtgeraakt.”
“Waarom?”
“Omdat we Joods waren.”
“Hoe bent u uw broer kwijtgeraakt?”
“Hij is tijdens de oorlog naar Rusland ontsnapt en ik heb hem nooit meer teruggevonden. Ik heb jarenlang overal naar hem gezocht maar ik heb geen idee wat er met hem is gebeurd.”

Tijdens deze gesprekken verborg mijn opa zijn tranen. Toen ik ouder werd, werd hij opener en zag ik de tranen opwellen in zijn negentigjarige ijsblauwe ogen. Alsof hij weer een jonge man was, die de verschrikkingen voor het eerst meemaakte.

Het in Auschwitz getatoeëerde nummer op mijn opa’s arm

Mijn opa heeft zijn hele leven naar zijn broer gezocht. Hij groeide op in Piotrków Trybunalski in Polen, samen met zijn ouders Idel en Malka Ruchel Belzycki, zijn zus Gitel en zijn broer Chaim. De kinderen waren al twintigers toen de oorlog begon en hadden ieder een ander lot.

Chaim ontsnapte in 1939 uit het getto van Piotrków Trybunalski en vertrok naar Rusland. Mijn opa’s zus overleed in 1941 in het getto aan tuberculose en mijn opa’s ouders werden in 1942 gedeporteerd en vermoord in het vernietigingskamp Treblinka.

Mijn opa werd tijdens de Holocaust van concentratiekamp naar concentratiekamp verplaatst en verbleef onder meer in de kampen Auschwitz en Mauthausen. Hij heeft onbeschrijfelijk geleden maar heeft het op de een of andere manier toch overleefd. Daarna maakte hij het terugvinden van zijn broer tot zijn levenswerk. Zijn enige wens was om met zijn broer herenigd te worden en te vernemen wat er met hem was gebeurd.

We hebben thuis dozen vol met brieven over onze zoektocht naar Chaim. We ontvingen jaar op jaar het antwoord dat Chaim niet was gevonden en dat hij waarschijnlijk de oorlog niet had overleefd.

Vorig jaar nam ik de zoektocht over. Ik gebruikte sociale media en het internet om zoveel mogelijk over Chaim te weten te komen. Al na tien dagen online zoeken, vond ik Evgeny, de zoon van mijn opa’s broer!

Ik ontving een e-mail die mijn leven zou veranderen. Een vrouw schreef me dat ze mijn post over Chaim had gelezen en dat ze dacht dat ze een van de zonen van Chaim op het Russische eiland Sachalin had gevonden. Ze vertelde dat een man, Evgeny, haar had verteld dat alle details die ik had gepost overeenkwamen met die van zijn vader. Die avond zouden we met Evgeny skypen en we hadden al allemaal vragen voorbereid die alleen een zoon van Chaim zou kunnen beantwoorden.

Mijn moeder, drie zussen en ik wachtten allemaal rond het bed van mijn moeder tot Evgeny zich via Skype zou melden.

“Hallo, Jessica! Wat ik op dit moment voel, is onbeschrijfelijk. Voorlopig stuur ik alleen een foto van mijn vader. Zien jullie een gelijkenis?”

Mijn opa (links) en zijn broer Chaim (rechts)

Hij stuurde een foto van zijn vader en mijn moeder slaakte en gil en zakte door haar knieën. Chaim was het evenbeeld van mijn opa. Ze barstte in tranen uit. Het was haar droom om een foto van haar oom te zien en ze kon niet geloven dat ze nu met haar neef sprak.

“We zijn zó blij, we zijn allemaal aan het huilen!”

Evgeny: “Ik heb ook tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel.”

We spraken af om de volgende ochtend opnieuw te skypen. Niemand deed een oog dicht. Wat droom je in de nacht voordat je kennis maakt met een verloren gewaand familielid? De volgende ochtend spraken we elkaar twee uur lang. We wisselden tranen, gelach, foto’s en verhalen uit.

Vanaf het moment dat we elkaar vonden, is er geen dag voorbijgegaan dat we elkaar niet hebben gesproken, ondanks de taalbarrière. Lang leve Google Translate!

Evgeny en ik hebben allebei een stamboom op MyHeritage, zodat we onze familie aan elkaar kunnen laten zien. We hadden allebei veel te leren en veel nieuwe familieleden om kennis mee te maken! MyHeritage was een heel belangrijk hulpmiddel voor ons, omdat we onze stambomen in onze eigen taal konden delen, zodat we allebei begrepen hoe de relaties in elkaar staken. Each Telkens als Evgeny een nieuw person of een nieuw detail toevoegde aan de stamboom, ontving ik automatisch een melding van MyHeritage. Zo kon ik meer te weten komen over die tot dan toe onbekende kant van mijn familie.

Een paar maanden na onze ontdekking kwam Yulia, de dochter van Evgeny, samen met zijn kleindochter Anna over uit Rusland om ons in New Jersey te bezoeken. Het klikte meteen. Ik denk dat dat genetisch bepaald was.

Evgeny, Yulia en Anna

Hoewel we elkaar nauwelijks kenden, voelden we meteen dat we familie waren. We hadden dezelfde humor en kijk op het leven. Een paar maanden later, ontmoetten we Evgeny voor de eerste keer.

Toen mijn moeder hem op het vliegveld zag, rende ze hem tegemoet en stortte ze zich huilend in zijn armen. Zo stonden ze samen een potje te grienen, met bezwaarde, gebroken harten.

Elkaar vinden was voor ons het gelukkigste moment in ons leven, maar ook het treurigste.

Mijn opa en zijn broer Chaim waren al jaren overleden voordat de families elkaar vonden. De broers hebben hun leven lang naar elkaar gezocht en hebben nooit geweten of de ander nog in leven was. Ze leefden zonder dat te weten in parallelle werelden, in de stille hoop dat ze elkaar op een dag zouden terugzien.

Hoewel die droom in hun eigen leven niet is uitgekomen, werd hij wel bewaarheid voor hun kinderen en kleinkinderen. Hoewel onze kansen klein waren, vonden we na meer dan 70 jaar zoeken de familieleden terug die we tijdens de Holocaust verloren waren.

In het voorbije jaar werden we heel close met Evgeny en zijn familie.

Evgeny en ik

Ik schrijf dit met pijn in mijn hart. Evgeny is een paar maanden geleden overleden. Ik ben zeer dankbaar dat ik een jaar de tijd heb gehad om hem echt te leren kennen en lief te hebben. Het was schokkend om hem te vinden en nu is het schokkend om hem te verliezen.

Zijn dood maakt het voor ons des te duidelijker dat we onze familiebanden moeten koesteren, met name met het oog op toekomstige generaties. De liefde die mijn opa ons allemaal schonk, leidde ertoe dat we zijn broer vonden en de leemte konden vullen die mijn familie tientallen jaren had ervaren. Onze levens zijn voorgoed veranderd.

Deze ontdekking veranderde niet alleen mijn leven maar ook mijn loopbaan. Ik ben heel trots om voor MyHeritage te werken, een bedrijf dat families helpt om meer over hun familiegeschiedenis te ontdekken, nieuwe familieleden te vinden en hun DNA en herkomst te onderzoeken.

Plaats een reactie

Het e-mailadres blijft privé en wordt niet gepubliceerd