Ik deed een DNA-test om lang verloren familieleden in Amerika te vinden. In plaats daarvan vond ik een zus.

Ik heb altijd geweten dat ik familie in Amerika had. Twee broers van mijn overgrootmoeder emigreerden in het begin van de 20e eeuw van Zweden naar de Verenigde Staten, en die tak van de familie voelde altijd net buiten bereik. Toen een familielid er onlangs in slaagde om contact te leggen met de Amerikaanse kant, werd ik zelf ook nieuwsgierig om het te proberen. Dus in de herfst van 2025 bestelde ik een DNA-test bij MyHeritage en stuurde mijn monster op, in de verwachting een naam te vinden uit die ontbrekende familietak — misschien een neef of een kleinkind van die twee broers.

Ik was niet voorbereid op wat ik in plaats daarvan zou vinden.

Een onverwachte DNA-match

De resultaten kwamen begin november binnen. Het was een zondagochtend toen de e-mail van MyHeritage binnenkwam. Het eerste wat ik zag was mijn etniciteitsverdeling: 37% Balkan.

Mijn hele leven lang, op basis van alles wat mijn moeder me had verteld, was ik ervan uitgegaan dat mijn vader Deens was. Ik had dat zonder twijfel aangenomen — totdat dit getal op een scherm me aan het twijfelen bracht.

Maar dat was nog maar het begin. Toen ik verder keek naar mijn DNA-matches, was de allereerste uitkomst bovenaan de lijst: halfzus.

Een DNA-match met een halfzus

Toen begon mijn hart sneller te kloppen. Ik werd zo nerveus en geëmotioneerd dat ik niet meer helder kon denken.

Er was ergens een vrouw die dezelfde vader met mij deelde. Een vader die ik nooit had gekend.

“Kunnen we bellen?”

Ik stuurde haar een bericht via MyHeritage. Haar antwoord kwam snel: Kunnen we bellen? En zo deden we dat.

Haar naam is Suzanna — ze wordt Sanna genoemd — en ze woont op een paar uur afstand in Beddingestrand, in Skåne. Ze had drie jaar eerder een DNA-test gedaan, een verjaardagscadeau van haar dochter. Ook zij had dit niet verwacht.

Ze vertelde me dat toen ze de onderwerpregel van mijn bericht zag — Hallo, mijn naam is Eva en we zijn halfzussen — ze compleet in shock was. En toen vertelde ze iets bijzonders. Toen ze 24 was, bezocht ze een medium die haar vertelde dat ze een zus had. Ze had dat destijds niet geloofd. Het medium had gezegd dat de zus “aan haar deur zou kloppen” wanneer ze ouder was.

40 jaar later klopte ik aan.

Hetzelfde dorp, dezelfde straten

We ontmoetten elkaar voor het eerst op 13 december 2025, en het klikte meteen.

Eva en Sanna ontmoeten elkaar voor het eerst

We lijken zó ongelooflijk veel op elkaar — in de manier waarop we denken, in onze humor en in onze spontaniteit.

Toen begonnen we dingen te vergelijken, en de toevalligheden stapelden zich op.

Sanna groeide op en bracht 2–3 maanden per zomer door in Milna, een klein dorp op het eiland Brač in Kroatië. Haar ouders hadden daar al jaren een huis. Ik heb Milna zelf 5 of 6 keer bezocht. We keken elkaar aan en deden de rekensom. We waren daar vrijwel zeker op hetzelfde moment geweest, lopend door dezelfde straten, misschien zonder het te weten langs elkaar heen gelopen. Het blijkt dat onze vader — een man uit Split, nu 82 jaar — daar ook een huis had. Hij was daar al die tijd geweest.

Jeugdfoto’s van Sanna (links) en Eva (rechts)

Alles valt op zijn plaats

Sanna maakte zich kort zorgen over wat deze ontdekking zou betekenen voor haar familiegeschiedenis. Haar vader was zeeman en vaak weg. Maar haar moeder kon haar geruststellen: onze vader en mijn moeder waren al een heel jaar samen voordat hij Sanna’s moeder ontmoette.

En toen ontdekten we nog iets. We vergeleken details over onszelf en kwamen erachter dat we exact hetzelfde merk en model bril dragen. Toen vroeg Sanna naar mijn volledige naam.

Marie Eva.

Haar volledige naam is Marie Suzanna.

Uit alle namen ter wereld kregen we allebei “Marie”. Zoals Sanna zei: “Het voelde als nog een stille draad die ons verbond, lang voordat we elkaar kenden. Dezelfde tweede naam. Dezelfde bril. Zoveel kleine dingen die elkaar spiegelen. Juist in die details voelt dit verhaal nog bijzonderder.”

Een hereniging en een eerste ontmoeting

Op 24 april 2026 ontmoette ik mijn vader voor het eerst.

Datzelfde weekend markeerden Sanna en ik wat we hadden ontdekt op de meest blijvende manier die we konden bedenken: bijpassende tatoeages.

Eva en Sanna met hun nieuwe tatoeages

Zij heeft “little sis” op haar arm. Ik heb “big sis” op de mijne. Wanneer we naast elkaar staan, vormen ze samen één geheel.

De bijpassende tatoeages

We zijn ook een gezamenlijk Instagram-account begonnen om ons verhaal en onze reis te delen: @dna_sisterhood.

De grootmoeder die het mocht meemaken

Ik heb uiteindelijk ook die Amerikaanse familie gevonden. Ik heb nu contact met Jane Thompson, het kleinkind van een broer van mijn overgrootmoeder — precies de tak die ik zocht. Mijn grootmoeder, die in augustus 100 jaar wordt, was diep ontroerd toen ik haar foto’s van de Amerikaanse familie liet zien. Dat voelde als iets dat hersteld was.

Het is een prachtig verhaal, en het is zeker nog niet voorbij.

Veel dank aan Eva en Sanna voor het delen van hun prachtige verhaal met ons. Als jij ook een bijzondere ontdekking hebt gedaan met MyHeritage, horen we dat graag. Stuur het via dit formulier of mail naar stories@myheritage.com.