De geschiedenis van Nederlandse migratie naar de Verenigde Staten – deel 2

De geschiedenis van Nederlandse migratie naar de Verenigde Staten – deel 2

Veel Nederlanders hebben voorouders die zijn uitgewaaierd over de wereld. Een van de landen waar Nederlanders in het verleden heen zijn vertrokken, zijn de Verenigde Staten. In ons eerdere blog richtten we de blik op migratiegolven vanuit Nederland naar de Verenigde Staten. De Nederlandse gemeenschappen die vanuit Nederland naar de Verenigde Staten migreerden, kwamen terecht in diverse regio’s. Elke gemeenschap vestigde zich op zijn plaats en startte daar eigen activiteiten. In dit blog zoomen we in op de migranten die vanuit Nederland de lange reis maakten om zich uiteindelijk te vestigen in Pella, Iowa in de Verenigde Staten.

Heeft u ook voorouders uit de Verenigde Staten? Bekijk onze collecties met Amerikaanse historische gegevens en kijk wat u kunt ontdekken over hun leven!

In 1841 werd door velen naar Amerikaans land verlangd. Er waren daar geen streng religieuze predikanten. Mensen werden er niet gedwongen een bepaalde geestelijkheid te steunen. Bovendien werd er gratis onderwijs aangeboden. In 1846 hield de ‘Society of Christians for the Holland Emigration to the United States of America’ een bijeenkomst in Utrecht om emigratie te bevorderen. Er werd een team geselecteerd om een ​​commissie te vormen die aanvragen van leden in overweging zou nemen. Men diende documenten van hun vroegere kerken verstrekken waaruit hun goede gedrag bleek.

In 1847 vertrokken vier schepen vanuit Nederland naar Amerika met aan boord ongeveer 160 huishoudens. Deze huishoudens bestonden uit zowel mannen als vrouwen die veel stress aan hun hoofd hadden. Er was veel wat hen had kunnen tegenhouden, maar nog meer om hun drang naar verandering en vooruitgang te stimuleren. Zo hadden zij onder andere te maken gehad met religieuze onverdraagzaamheid. Het besluit voor emigratie betekende dat veel banden binnen families noodgedwongen werden verbroken.

De reis duurde vele weken. Het schip genaamd Katharina Jackson was vrij nieuw en had eerder slechts 26 dagen gevaren. Veel reizigers vonden de reis beladen en gevaarlijk. Hun hart bloedde, maar ze bleven bidden. Het schip Catherina Jackson had zowel Engelsen als Nederlanders aan boord. De kapitein bleef zich afvragen hoeveel mensen hij in die tijd precies had vervoerd.

Nieuwe Rotterdamsche Courant, 29 maart 1847 (bron: Delpher)

Nieuwe Rotterdamsche Courant, 29 maart 1847 (bron: Delpher)

Bij het bereiken van Baltimore gingen gezondheidsfunctionarissen aan boord om het schip te inspecteren. Van een inspectie kwam het echter uiteindelijk niet, omdat ze zo onder de indruk waren van het niveau van reinheid waarvan ze getuige waren. De gemeenschap arriveerde in de prachtige omgeving van Maryland. In die tijd waren er maar heel weinig trottoirs in Baltimore. Mensen waadden in modder en door plassen regenwater die de grond bedekten. In veel delen van de stad zagen ze er koeien, kippen, varkens en andere dieren rondzwerven.

Daarnaast was het ook een deels angstige ervaring; mensen hadden slechts hun bezittingen die mee waren genomen op op het schip bij zich, en wisten niet waar ze nu heen gingen en wat ze zouden aantreffen. De gemeenschap moest veel leren, maar ook veel afleren. Hun verplaatsing van Baltimore naar het binnenland ging per spoor naar Columbus. De spoorlijn werd gebruikt van Harrisburg naar Johnstown, waar ze aan boord gingen van een kano naar Pittsburg. Ook gebruikten ze stoomboten op de rivier Ohio tot aan Cincinnati. Ook verderop langs de rivier de Mississippi reisden ze met stoomboten. De reis bleek vermoeiend en oncomfortabel. De migranten waren bijvoorbeeld niet gewend aan hoogteverschillen die ze tegenkwamen. Hoewel ze eerder boten in Nederland hadden gebruikt, zaten ze deze keer zo dicht opeengepakt dat ze grote zorgen hadden over hun veiligheid.

Ohio River, Ohio 1880-1889. (Bron: The New York Public Library, public Domain)

Ohio River, Ohio 1880-1889. (Bron: The New York Public Library, public Domain)

Tegelijk was er ook een sfeer van hoop en opgewondenheid over het nieuwe land. Men genoot van de schitterende natuur die ze zagen. Ze waren opgewonden bij de aanblik van bergen, de heldere lucht, de felle zonnestralen, de vele heuvels, valleien en de groene bossen die in het vroege voorjaar ontsproten.

In juli vestigden ze zich na een reis van drie maanden in St. Louis. Tijdens de reis tussen Baltimore en St. Louis waren er mensen omgekomen; er stierven er in totaal twintig. Van deze twintig waren er 18 kinderen. Aangekomen in St. Louis werden zij verwelkomd door een presbyteriaanse kerk. De migranten gebruikten de kerk voor de reguliere zondagssessies en zondagschool-klassen. Nadat ze zich enige tijd in St. Louis hadden gevestigd, stuurden ze verkenners erop uit, met de opdracht op zoek te gaan naar betere plaatsen. Zij dienen de nodige voorzichtigheid te betrachten; men wist niet hoe ze zouden worden ontvangen. Men ondervond dat er vraag naar emigranten in de Verenigde Staten. Amerikanen hadden hen bijvoorbeeld nodig omdat de emigranten goedkope arbeidskracht aanboden op hun boerderijen.

De staat Iowa was nog jong en leek een gunstige plek om neer te strijken. Het was minder dan een jaar oud en pas toegelaten tot de Unie. Sommige delen van de staat hadden gebrekkige eigendomsbewijzen en de gemeenschappen meden dergelijke gebieden. De gemeenschap kocht percelen grond in Marion County, en de regering ontving $ 1,25 per perceel. Ze vertrokken naar Keokuk, Iowa met behulp van stoomboten en hielden hun zondagsdienst aan boord. Predikers vergeleken de reis met de reis van de Israëlieten naar het Beloofde Land. Ze kochten verschillende goederen samen met ossen die ze moesten trekken. Ze gebruikten goud als betaalmiddel.

Kanaal en sluizen bij Keokuk, Iowa, 1870. (Bron: The New York Public Library, Public Domain)

Kanaal en sluizen bij Keokuk, Iowa, 1870. (Bron: The New York Public Library, Public Domain)

De gemeenschap reisde verder en kwam aan op een vlakke plek genaamd ‘Pella’. Het was in september en de winter stond voor de deur. Er waren geen noemenswaardige schuilplaatsen behalve de blokhutten die in 1843 door hun vorige bewoners waren verlaten. Langs de Des Moines-rivier stonden talrijke bomen op de oevers. De Pella-gemeenschap kocht wat hout en gebruikte dat bij het opzetten van een groot bouwwerk. De structuur was onderverdeeld in compartimenten en elke kamer werd aan één familie toegewezen. De vloer had kale aarde. Sommige mensen gebruikten houten planken. Anderen droegen fluwelen jassen en schoenen van hout. Ze woonden in kampen. De toppen waren bedekt met kledingmateriaal, gras en bossige bladeren. De zijkanten waren gebarricadeerd met talloze boomstammen en dozen.

In Pella ondernam de Nederlandse gemeenschap verschillende dingen. Er werden voorzieningen getroffen waardoor ze konden bidden. Tijdens de eerste zondag na hun aankomst verrichtten ze hun dienst in de open lucht. Later maakten ze een privé-cabine waarin ze hun volgende dienst hielden. Het was rond maart 1848. Ze bouwden een enorm gebouw dat hen diende als kerk, school en hal. Zowel de Engelse als Nederlandse taal werden gebruikt.

Enkele weken na hun aankomst (op 17 september 1847) stuurde de rechtbank een officier naar de gemeenschap om mannelijke volwassenen te registreren, die verklaarden bereid te zijn om burgers van de Verenigde Staten te worden. Later werd er een wetsvoorstel aangenomen dat werd goedgekeurd door de gouverneur. Dit stelde de inwoners van Pella in staat om voor het eerst gemeenteraadsverkiezingen te houden. De gemeenschap stemde voor de eerste keer in 1852 op de president van de Verenigde Staten en de meerderheid stemde op Franklin Pierce. Franklin Pierce was de democratische kandidaat. Hij regeerde als de 14e president van de Verenigde Staten van Amerika van 1853 tot 1857.

In 1847 voerde de landmeter een onderzoek uit waarbij de stad werd onderverdeeld in acht blokken met 64 percelen. De naamgeving van de straten en lanen was uniek. De oost-weststraten kregen de namen Columbus, Washington, Franklin, Liberty, Union, Independence en Peace. De lanen van noord naar zuid werden als volgt gedoopt: Entree, Onderzoek, Doorzettingsvermogen, Hervorming, Vertrouwen, Verwachting en Vervulling.

De Pella gemeenschap begon met landbouw. De boeren gingen aan de slag met een positieve instelling die zelfs in Amerika nog nooit vertoond was. De gemeenschap voelde zich aangemoedigd door de natuur. Ze moesten veel nieuwe zaken leren, denk bijvoorbeeld aan regenvalpatronen, zonuren en droogte. Daarnaast stichtte men scholen. Missionarissen hielpen de gemeenschap van Pella om een ​​herberg en winkels te openen. Ook werd de eerste krant opgericht in 1855, die in het Engels werd gedrukt.

Tussen 1848 en 1855 bleven immigratiegroepen in Pella arriveren en werd het gebied te klein voor hen. De gemeenschap begon later zichzelf te regeren. Zij vierden de 50ste verjaardag van hun gemeenschap in 1897. Tegenwoordig beslaat het ongeveer 72 bij 40 kilometer. Mensen kopen nog steeds land, maar verkopen de percelen zelden.

Zijn uw voorouders geëmigreerd naar de Verenigde Staten? Bekijk onze collecties met Amerikaanse historische gegevens. De gegevens zijn voor iedereen te bekijken. Om de volledige details te zien en op te slaan in uw stamboom, is een data-abonnement nodig. Wellicht onthullen deze collecties nieuwe details over hun leven!