Schipperskind II

MyHeritage-gebruiker Jan Timmermann is een fervent stamboomonderzoeker en heeft een aantal interessante verhalen. Vandaag het vervolg op zijn eerste blogpost. Laat gerust een reactie voor Jan achter.

Zo’n 15 jaar geleden trachtte ik met mijn neef en naamgenoot Jan de stamboomgeheimen van onze familie te ontsluiten. We bezochten de gemeentearchieven van Gouda, Rotterdam en het Nationale Archief in den Haag. We vonden veel Timmermannen. We probeerden de gezichten op de foto’s die onze ouders en andere familieleden ons hadden nagelaten en geschonken van een naam te voorzien. Soms lukte dat maar soms ook niet. We besloten onze eerste verzameling feiten, plaatjes en verhalen aan de rest van de familie bekend te maken.

Vandaag de dag zouden we daarvoor gebruik maken van internet, bijvoorbeeld van een programma als MyHeritage. Maar toen deden we dat door op papier een familiekrantje uit te geven. Ik bedacht een naam voor het krantje. Bijzonder in onze achternaam is dat je die schrijft met 2 maal n op het einde: Timmermann. En dat leverde dus de naam voor ons familiekrantje op: NN oftewel Nomen Nescio. Nomen Nescio (NN of N.N.) is een Latijnse uitdrukking die betekent ‘ik weet de naam niet’ of informeel ‘naam onbekend’. Het krantje haalde slechts een beperkt aantal nummers.

Bij onze speurtochten waren we in aanvang dus alleen maar geconcentreerd op Timmermannen met 2 maal n op het einde. Timmermannen met 1 n werden zonder meer ter zijde geschoven. Totdat we stuitten op een huwelijksakte van een familielid waarop duidelijk zichtbaar de tweede n was weggekrast. Kennelijk wilde de familie de relatie met Duitsland in de periode rond de Eerste en Tweede Wereldoorlog liever niet in de achternaam laten zien. Ons zoekgebied was vanaf dat moment een stuk groter.

Naast de 2 n’s op het einde ontdekten we nog een aantal familie-eigenschappen, dat in onze familiestamboom veelvuldig aanwezig was. Onze familie was katholiek en een groot aantal van onze voorouders was schipper. Dat laatste wist ik al van mijn vader, die mij vaak had verteld dat zijn vader en oudere broers en ook broers van zijn vader en aangetrouwde familie binnenvaartschippers waren. Hij kon met ontroering vertellen van een oudejaarsavond in een Duitse haven, waarin op klokslag 24.00 uur de luiken van de schepen open gingen en samen werd gezongen. Ook dat zingen konden we bijschrijven als een familie-eigenschap.

Veel meer informatie over “het schipperskind” in ons en in onze familie konden we in die eerste jaren niet vinden. Totdat we via een nicht uit Rotterdam in contact werden gebracht met een 2e nicht in de eerste graad: Lida Saaij-Timmerman. Of om het nog iets ingewikkelder te maken: de opa van Lida was een neef van onze (Jan en Jan) vaders. Maar de grote verrassing was dat Lida het eerste nog in leven zijnde familielid was dat nog een stevige binding had met de binnenscheepvaart. Al een aantal jaren werkt ze als redacteur voor de Scheepvaartkrant .