Dit zijn de winnaars van de #MyMilitaryHeritage Challenge!

Dit zijn de winnaars van de #MyMilitaryHeritage Challenge!

Reacties

Gedurende de hele maand november hebben we je gevraagd om verhalen over moed in je familie door te sturen en deel te nemen aan de #MyMilitaryHeritage challenge. Jouw familieverhalen over moedige daden waren hartverwarmend. Nu we moeilijke tijden moeten doorstaan, is het zo betekenisvol om eens naar onze moedige voorouders te kijken voor ondersteuning en inspiratie.

Hier zijn een aantal van de ongelooflijke inzendingen die jullie hebben gestuurd:

Een inspirerende oom

Lori Love schrijft ons:

Mijn oom was een geweldig persoon. Hij was de oudste broer van mijn moeder. Hij werd geboren in 1917 in een Pools-Amerikaanse familie van de tweede generatie. Toen hij een tiener was, trok hij in bij zijn Poolse grootouders om hen te helpen op de boerderij. Hij trouwde, kreeg een paar kinderen en genoot van het leven in St. Cloud, Minnesota. WOII brak uit en hij werd opgeroepen. Bij de Slag om de Ardennen explodeerde een mortier en die blies een deel van zijn gezicht eraf. Hij heeft in de loop der jaren meer dan 40 operaties gehad om een botstructuur en een huidtransplantatie te ondergaan.

Hij keerde terug uit de oorlog en kreeg nog een kind. Hij deed nooit alsof hij blind was. Hij deed huisreparaties, versierde het huis met kerstmis, hield toespraken en schreef regelmatig naar de staatshoofden over elke kwestie die hem aanging. Hij hield ervan om te praten en verhalen te vertellen, speelde viool en schreef met een braille-typemachine. Als passagier in een auto gaf hij aanwijzingen alsof hij het zag en vertelde hij je wanneer je moest vertragen en wanneer je precies moest draaien.

Hieronder staan enkele foto’s van hem, een brief die hij vanuit het ziekenhuis aan mijn moeder schreef toen hij leerde typen zonder zicht, (hij schrijft ‘ruis’ voor ‘neus’ en maakt meerdere fouten), een paar krantenknipsels, een overlijdensbericht, en zijn grafsteen. Hij en zijn vrouw waren 76 jaar getrouwd. Ze stierven allebei in 2014, slechts 5 maanden uit elkaar. Hij werd uiteindelijk 97 jaar oud.

My uncle was an amazing person. He was my mother's oldest brother. He was born in 1917 to a 2nd generation Polish…

Posted by Lori Love on Friday, November 6, 2020

Een heldhaftig nalatenschap leeft voort

Charles Yancey schrijft ons:

“Ik geef les aan tweedeklassers en elk jaar geef ik ze deze tekst om te lezen op Veteran’s Day.

Harry W. Hughes werd geboren in Greer County, Oklahoma, vlakbij de stad Vinson op 22 juni 1906. Hij ging naar de Vinson Elementary School en Norman High School. Hij heeft een diploma van de Universiteit van Oklahoma.

Terwijl hij in 1926 als eerstejaars aan de Universiteit van Oklahoma studeerde, gaf hij zichzelf op voor het leger. In 1940, tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd hij opgeroepen voor actieve dienst. Hij werd gepromoveerd tot kapitein en leidde zijn eenheid om te vechten in Sicilië in 1942. In oktober 1943 werd Hughes Majoor. Tijdens de oorlog leed hij 44 verschillende verwondingen.  Vanwege zijn wonden werd hij teruggestuurd naar de VS om leraar te worden in Fort Benning, Georgia, waar hij soldaten leerde vechten. Hij diende ook in het Koreaanse conflict en raakte zo ernstig gewond dat hij voorgoed naar de VS werd teruggestuurd om te dienen als Senior Instructeur van de Amerikaanse Legerscholen in Oklahoma.

Hij werd gepromoveerd tot Kolonel in 1953. Toen hij niet betrokken was bij voltijdse militaire activiteiten, gaf Hughes les in Oklahoma. Hughes’ onderscheidingen omvatten de Zilveren Ster voor moed, de Bronzen Ster voor heldhaftigheid en zeven Purple Heart medailles voor de tijd dat hij gewond raakte. Hij stierf op 87 jarige leeftijd in 1993.

Ik vertel ze dan dat dit mijn grootvader is.  Ze stemmen echt veel gretiger af op de details als ze deze informatie eenmaal kennen.

Er staat dat hij zich heeft aangemeld bij het Leger. Wat deze tekst niet omvat is dat hij zich inschreef omdat ze iemand nodig hadden die de vlaggencodes kon lezen, en omdat Harry een padvinder was, had hij deze vaardigheid. Het vertelt ook niet dat Harry tijdens de gevechten in Sicilië (gevechten die waren opgezet om de Duitsers af te leiden voor de D-Day invasie) met succes een van de bloedigste gevechten van de Tweede Wereldoorlog heeft geleid.

Een ander interessant gegeven is dat Harry uit een familie van leraren komt en leraren is blijven inspireren. Mijn moeder heeft een diploma in het onderwijs. Zowel mijn zus als ik zijn gediplomeerde leraren, en nu coacht mijn zoon gymnastiek. Wat een erfenis, zowel op als buiten het slagveld.”

Een onverzettelijke gedrevenheid

Ken McGuire vertelt ons over hoe zijn vader, Billy McGuire, het zinken van de HMS Repulse heeft overleefd.

De HMS Repulse en de HMS Prince of Wales zijn gezonken op 10 december 1941 ten noorden van Singapore, voor de oostkust van Malaya bij Kuantan. Bijna 513 zeelieden lieten het leven.

Hier is een foto van vier dappere mannen die op de H.M.S. Repulse tegen de Japanners vochten. Slechts één overleefde, die uiterst rechts op de foto. Hij is mijn vader, Billy McGuire.

Sailors from the H.M.S. Repulse. Billy McGuire is at the far right. [Credit Ken McGuire]
Matrozen van de H.M.S. Repulse. Billy McGuire is de man uiterst rechts. [Foto: Ken McGuire]

De overlevenden werden naar Singapore gebracht. Toen de Japanners Singapore binnenkwamen, ontsnapten de mannen naar een kleine mijnenveger, de Jarak, die ze richting het zuiden probeerden te varen naar Java (Indonesië). Zij – 48 man – werden door een kruiser beschoten en naar de boten gebracht, waarbij ze uiteindelijk op een onbewoond wrak landden. Billy McGuire en Luitenant Huntley R.N.V.R. waren de helden van de hele zaak. Twee dagen later kwam de Jarak weer in zicht, beschadigd maar nog steeds drijvend en de mannen slaagden erin aan boord te komen. Op de een of andere manier brachten McGuire en Huntley hen naar een eiland genaamd Saya waar ze het schip hebben laten zinken en twee sampans hebben overgenomen die ze naar Sumatra en zo ook in veiligheid hebben gebracht (een sampan is een klein platbodemschip met roeispanen). De mannen moesten vervolgens het oerwoud van Sumatra oversteken; op het breedste punt is het eiland 435 km lang. Het is niet duidelijk hoeveel kilometer de 21 mannen moesten lopen – een gemengd stel matrozen en soldaten – 200 kilometer? 300 kilometer?

Een overlevende zegt:

“Dat stomende, kruipende, stinkende, oerwoud van Sumatra, met bloedzuigers die het bloed uit de benen en armen zuigen. Bomen die zo dik zijn dat het daglicht er nooit doorheen is gekomen. Zonder eten en drinken, vocht een weifelende, uitgeputte groep van 21 Engelsen door. Meter voor meter door de smerigheid en het moeras kruipen. En de klagende stem van een eenzame scouser (Billy McGuire) in de groep zong bezweet: “As I walk throw the jungle wi’ me little bit o’ bundle”. Weken later, na een reis die in deze tijd bijna als fictie klinkt, werden de 21 soldaten gered. Maar Bill McGuire woonachtig te 7 Whitfield Place, Birkenhead, die de scouser was van de groep, hield 14 jaar later (in de jaren 1950) een reünie. Volgens Harri Lewis, die achter hem in die kleine groep van 21 de jungle uit ploeterde, was hij “een van de echte helden van onze tocht”.

From left Billy McGuire and fellow survivor [Credit: Ken McGuire]
Links Billy McGuire en een mede-overlevende… [Foto: Ken McGuire]

Een verhaal van broederschap

Sarah Revenwood schreef ons over haar oud-oudoom, Archibald Ravenwood.

Hij diende in de Eerste Wereldoorlog net als 4 van zijn broers, waarvan één mijn overgrootvader was (hij en één van zijn broers werden gedood in de strijd). Hij had ook 5 broers in de Tweede Wereldoorlog, waarvan één in de eerste oorlog, en een andere broer die in de gevangenis van Changi gevangen werd gehouden omdat hij in Siam woonde toen de oorlog begon.

Archibald Ravenwood 9/650 [Credit: Sarah Revenwood]
Archibald Ravenwood 9/650 [Foto: Sarah Revenwood]
Dit is wat ik weet van zijn diensttijd:

 

Archibald Ravenwood 9/650

Trooper Otago Mounted Rifles

Dienst 1915-1916 Gallipoli

Verliet Nieuw-Zeeland op 16 oktober 1914

Gedood op het slagveld op 30 mei 1915 Gallipoli

Leeftijd 22

Medailles: Britse Oorlogsmedaille, Overwinningsmedaille, 1914-1915 ster

Vechten voor een nieuw thuisland

Sabine Nygrund deelt het volgende verhaal over haar oud-oudooms.

“Kort na de emigratie uit een Zweedse gemeenschap in Finland hebben mijn overgrootmoeder’s broer, John en zijn broer, Matt, zich aangemeld om te vechten voor Canada in de Eerste Wereldoorlog. Ze maakten deel uit van het 121ste Bataljon en werden naar Frankrijk overgeplaatst om in de loopgraven te vechten.

Op 10 april 1917 werd John tijdens de gevechten bij Vimy Ridge in zijn linkerbeen/heup geraakt door granaatscherven. Hij sleepte zichzelf terug naar een veldhospitaal en werd vervolgens terug naar Engeland overgeplaatst, maar er werd hem verteld dat hij misschien nooit meer zou kunnen lopen. Hij keerde terug naar Canada, herstelde zich en ging aan het werk in een houtkapbedrijf ten noorden van Campbell River, British Columbia, Canada.

Sabines great-great-uncle [Credit: Sabine Nygrund]
Sabine’s oudoom [Foto: Sabine Nygrund]
John’s broer Matt werd een dag later door granaatscherven in zijn gezicht en been geraakt. Zijn verwondingen waren niet zo ernstig en hij zou later terugkeren naar de loopgraven.

Vergeet nooit, ze vochten voor onze vrijheid.”

Honderden kilometers van huis

Willi Baunach uit Duitsland schrijft ons over de ervaringen van zijn grootvader Eugen Stockmann in de Tweede Wereldoorlog.

Eugen Stockmann [Credit: Willi Baunach]
Eugen Stockmann [Foto: Willi Baunach]

Eugen Stockmann [Foto: Willi Baunach]”Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij gestationeerd in bezet Frankrijk. Soms was hij in Bordeaux. Eenmaal ontmoette hij bijna zijn zoon Karl. Het was een grote tent waarin hij zich meldde, daar werd hem verteld dat er net een Karl Stockmann was geweest. Maar hij heeft hem niet meer gevonden.

In die tijd was het voor soldaten verboden om hun verblijfplaats in brieven te vermelden. Maar hij regelde een soort code met zijn vrouw. Hij zette stippen onder de brieven in de juiste volgorde, die, wanneer ze in elkaar gezet waren, hun verblijfplaats onthulden. Dus zijn familie wist altijd waar hij was.

Toen ze zich terugtrokken uit Frankrijk, werden hij en zijn eenheid overgeplaatst naar Berlijn om de hoofdstad te verdedigen. Maar hij had een zeer verstandige commandant die, gezien de uitzichtloze situatie in Berlijn, zijn mannen de tijd gaf om te vertrekken! Eugen kreeg toen boerenkleren en rende naar huis met een schoffel op zijn rug. Het lukte hem om de 600 kilometer naar huis onherkenbaar door te komen.”

Het overwinnen van ellende

In de tijd dat mijn grootvader in gevangenschap werd genomen, kon hij gebruik maken van zijn talenkennis (Engels en Frans), waar hij Franse brieven in het Duits zou vertalen.

Toen hij terugkwam uit gevangenschap, herkende mijn oom, die toen nog een kleuter was, zijn vader in het begin niet eens. Hij zei tegen zijn moeder: “Wat doet deze vreemde man hier? Hij zou weer weg moeten gaan!” Natuurlijk, dat heeft mijn grootvader erg aangegrepen.

In de loop van zijn leven werd mijn grootvader echter gecompenseerd voor de moeilijk tijd die hij doormaakte in zijn oorlogs- en naoorlogse jaren. Een waarzegster had ooit voorspeld dat het laatste derde deel van zijn leven het beste derde deel zou zijn. Zo bleek het. In het laatste derde deel van zijn leven schreef hij verschillende boeken, waaronder één met de titel “Let’s go”,  die gaat over zijn gevangenschap in België en Frankrijk. Mijn grootvader werd 92 jaar oud.

Image of the book cover,
Afbeelding van de boekomslag, “Lets go!” door Walter Dohse [Foto: Kathrin Dohse]

Winnaars van hey MyHeritage Compleet abonnement

Bedankt aan iedereen die verhalen van familieleden over moed en dapperheid heeft ingezonden. Het hebben van deze krachtige familieverhalen is zo’n zegen en we danken iedereen die ze met ons heeft gedeeld!

En nu de winnaars van het MyHeritage Compleet abonnement, het beste plan dat MyHeritage te bieden heeft… tromgeroffel alstublieft!

Lori Love, Sabine Nygrund, en Charles Yancey! We nemen binnenkort contact met u op om uw MyHeritage Compleet-plan toe te kennen.

We wensen iedereen gelukkige en gezonde feestdagen met veel genealogie!

Plaats een reactie

Het e-mailadres blijft privé en wordt niet gepubliceerd