Schipperskind

Afbeelding: mstroeck

MyHeritage-gebruiker Jan Timmermann is een fervent stamboomonderzoeker en heeft een aantal interessante verhalen. In de komende periode zult u een aantal bijdragen van hem te zien krijgen, waarbij wij u uitnodigen om een reactie voor Jan achter te laten. Vandaag zijn eerste bijdrage.

Toen ik zo’n 15 jaar geleden mijn eerste stappen zette op het “stamboompad” hield ik mijn verzamelde familie gegevens nog gewoon bij op papier. Er waren er nog geen programma’s als MyHeritage.

Maar laat ik u eerst vertellen hoe ik er toe kwam om in mijn familiegeschiedenis te gaan spitten. Feitelijk was de aanleiding niet echt positief. Ik werd op zeker dag benaderd door een arts uit het Academisch Ziekenhuis te Leiden. Die was bezig met een onderzoek onder een aantal families in Nederland waarbij een bepaalde vorm van darmkanker voorkwam. Daarbij was hij ook op mijn familie terecht gekomen. In een eerste gesprek legde hij mijn familiegegevens op tafel en met die gegevens ben ik later verder gaan zoeken.

Hij vroeg mij mee te werken aan een lichamelijk onderzoek en of ik tussenpersoon wilde zijn om andere familieleden uit te nodigen voor zo’n onderzoek. Vanaf dat moment kwam ik zelf in de trechter terecht van een vervelend aantal jaarlijkse darmonderzoeken. Maar gelet op het erfelijke karakter voelde ik me moreel verplicht om mee te werken. Ook voerde ik gesprekken met familieleden die daarop al of niet toestemming gaven ook mee te werken aan dit soort onderzoeken.

Een van die familieleden was mijn neef en naamgenoot Jan. Met hem heb ik de eerste echte schreden op het “stamboompad” gezet. Dat wil zeggen dat we met de gegevens die we hadden op zoek gingen in een aantal archieven en wel die van Gouda, Rotterdam en ook het nationale archief in Den Haag.

Even terug naar het darmkankeronderzoek. Een aantal jaren na de start van de onderzoeken kreeg ik te horen van de arts dat men het gen had ontdekt dat de veroorzaker was van deze vorm van darmkanker. Een eenvoudig bloedonderzoek kon uitwijzen of ik ook drager zou zijn van dat gen. Om een lang verhaal kort te maken: de uitslag bepaalde dat ik het gen niet bij me droeg en dus geen risico loop voor deze vorm van darmkanker. Ik kan u vertellen dat ik me nog nooit zo opgelucht heb gevoeld als op de dag waarop me dit werd verteld.

Hoe ging het nu verder met het stamboomonderzoek? Dat verhaal kent vele kanten. In een aantal volgende blogs wil ik daar graag verder op ingaan. De titel van deze blog: “Schipperskind” blijft daardoor nog even in het duister hangen.