Mijn vader en zus terugvinden maakte Kerstmis weer fijn

Vanaf het moment dat ik heel jong was, wist ik dat er iets aan mij niet helemaal klopte. Ik was een van de vier kinderen die opgroeiden in Frankrijk, maar ik voelde me altijd anders, alsof ik er niet op dezelfde manier bij hoorde. Het was een zwijgzame waarheid in ons gezin dat de vader die mij opvoedde, meneer Renault, niet mijn biologische vader was. Niemand sprak er ooit over. En dus droeg ik die stilte met me mee, alsof er voortdurend een stukje van mijn leven ontbrak.

Valerie tijdens een balletuitvoering

Ondanks al mijn succes was er binnenin mij nog steeds iets op zoek. Tegen de tijd dat ik 18 was, voelde ik een sterke drang om te ontdekken waar ik werkelijk vandaan kwam. Ik begon mijn biologische vader op te sporen, niet uit boosheid, maar vanuit een stille vasthoudendheid dat ik het verdiende om zijn naam te kennen. Alleen dat. Maar zonder echte informatie, en met zelfs twijfels over de spelling van zijn naam, was de weg vooruit pijnlijk onduidelijk.
Dat pad leidde me uiteindelijk naar MyHeritage, en na verloop van tijd naar een buitengewone hereniging die mijn leven veranderde.
Je kunt dat onvergetelijke moment bekijken in de video hieronder:

De test doen

Jarenlang zocht ik tevergeefs, totdat een collega-danser een verrassend verhaal deelde. Hij had zijn Vietnamese biologische familie gevonden dankzij een MyHeritage DNA-test. Zijn verhaal plantte een zaadje in mijn hoofd, maar ik was bang. Niet voor de test zelf, maar voor wat ik zou kunnen ontdekken. Het was een gezonde angst, zo’n angst die betekent dat er iets belangrijks op het spel staat.
Toen, op 12 november 2019, overleed mijn moeder. Het was een tragedie voor mij. De dag dat ze stierf, stortte mijn wereld in.

Valerie’s moeder, Louise, als jonge vrouw

Precies op die dag bestelde mijn partner een MyHeritage DNA-kit voor mij. Na zoveel jaren van aarzeling veranderde er iets. Ik voelde me er klaar voor.

Een telefoontje op eerste kerstdag

Toen ik de test deed, ging alles snel. Eén match sprong er direct uit: een achternicht in Canada. Ik nam contact op, mijn hart ging tekeer. Haar antwoord veranderde mijn leven. Haar moeder herinnerde zich mijn moeder en bevestigde dat haar broer, Guy Charles Auguste Kayser, mijn biologische vader was. Ze wist zelfs van de relatie tussen mijn ouders.
Toen kwam het moment dat ik nooit zal vergeten: op eerste kerstdag 2019 belde mijn vader me op.
Zijn stem trilde. Hij vertelde me dat hij met zijn vrouw en dochter had gesproken, en dat zij er bij hem op hadden aangedrongen om contact met mij op te nemen. “Je bent gek als je haar niet belt,” zeiden ze. “Ze is al jaren naar je op zoek.” Later hoorde ik dat hij bang was geweest — bang voor hoe ik zou reageren, bang om na zo lange tijd het verleden onder ogen te zien. Maar hij belde. Op eerste kerstdag. Een dag die voor mij altijd in het teken van verlies had gestaan, omdat het ook de dag was waarop meneer Renault, de vader die mij opvoedde, was overleden.
Plotseling kreeg Kerstmis een geheel nieuwe betekenis.
Kort daarna ontdekte ik dat ik een zus had: Marie-line Akkisi Kayser, 36 jaar oud, geboren in Ivoorkust. Haar moeder, Jacqueline, was getrouwd met mijn vader en zij verwelkomde mij in hun leven met een buitengewone warmte en gratie. We planden een ontmoeting in Parijs in maart 2020. Marie-line haalde me op van het vliegveld. Ik was zenuwachtig, opgewonden, overweldigd — maar op het moment dat we elkaar zagen, voelde het natuurlijk. Alsof we elkaar altijd al hadden gekend.

Als kijken in een spiegel

Mijn vader ontmoeten was een moment dat ik moeilijk in woorden kan vatten. Hij was 83, broos en emotioneel. Hij stond op, ondanks zijn handicap, en omhelsde mij. Hij huilde en zei dat ik mooi was. Hij keek naar me alsof hij iemand zag van wie hij lang geleden had gehouden. En ik… ik zag mezelf in hem. Het was alsof ik in een spiegel keek. Ik voelde me compleet. Het constante gevoel de vreemde eend in de bijt te zijn, het ontbrekende deel — het was weg. Ik voelde me kalm. Ik voelde vrede.

Valerie ontmoet haar vader voor de eerste keer

Twee maanden later overleed hij aan de gevolgen van COVID-19.
Ik had hem net gevonden en toen verloor ik hem. Geen enkele ontmoeting, hoe krachtig ook, zou ooit de jaren kunnen vervangen die we nooit hebben gehad. Maar ik ben dankbaar dat ik zijn gezicht heb kunnen zien, zijn stem heb kunnen horen en zijn armen om me heen heb kunnen voelen.

Een nieuw soort familie

Wat nu overblijft is iets moois en blijvends. Marie-line en ik hebben een band opgebouwd die ik diep koester, een van de belangrijkste relaties in mijn hele leven. Jacqueline behandelt me als een dochter. Ik maak niet alleen deel uit van hun gezin, ik bén familie.
Zes maanden geleden beviel Marie-line van een babymeisje genaamd Eva. In oktober mocht ik haar voor het eerst vasthouden.

Marie-line, Valerie en de kleine Eva

En in Frankrijk blijf ik nauw verbonden met de zus met wie ik ben opgegroeid: Laurence Renault, mijn grote zus in elk opzicht dat telt. Ze was diep geraakt door mijn ontdekking en steunde me onvoorwaardelijk. Al mijn beste jeuherinneringen zijn met haar, en ik breng dit jaar Kerstmis door met haar en haar gezin.

Valerie (links) met haar grote zus Laurence als kinderen

Een tijd die ooit symbool stond voor verlies, is getransformeerd in een viering van verbondenheid.

De zussen Valerie en Marie-line wandelen samen door Parijs

Zonder MyHeritage zou dit alles nooit zijn gebeurd. Ik zou Marie-line nooit hebben gekend. Ik zou nooit de stem van mijn vader hebben gehoord. Ik zou nog steeds die pijn met me meedragen — het niet weten. In plaats daarvan draag ik nu iets anders mee: vrede, liefde en een verhaal waarvan ik nooit dacht dat ik het zou kunnen vertellen.
Met dank aan Valerie voor het delen van haar prachtige verhaal met ons. Als u ook een bijzondere ontdekking heeft gedaan met MyHeritage, horen we dat graag. Stuur het ons via dit formulier of e-mail ons op stories@myheritage.com.