Meena en Minal – beiden geadopteerd uit Mumbai – noemden elkaar ‘zus’. Dertig jaar later ontdekten ze dat ze daadwerkelijk zussen zijn

Meena en Minal: een DNA-verhaal dat lijkt op een film

Af en toe komt er een DNA-ontdekking voorbij die meer op een filmscript lijkt dan op de werkelijkheid. Het verhaal van Meena en Minal is zo’n zeldzame, wonderlijke speling van het lot.

Beide meisjes werden begin jaren 80 in Mumbai geboren en als baby geadopteerd door twee verschillende Nederlandse gezinnen. Ze groeiden kilometers bij elkaar vandaan op, zonder ooit te vermoeden dat ze exact dezelfde biologische ouders hadden. Toch bleef het lot hen naar elkaar toe duwen — eerst als vreemden, dan als jeugdvriendinnen die elkaar voor de grap “zus” noemden, en uiteindelijk, 30 jaar later, als volle biologische zussen, bevestigd via MyHeritage DNA.

Dit is hun ongelooflijke verhaal.

Opgroeien met een gevoel van anders-zijn

“Ik ben in 1983 geboren in Mumbai en werd op mijn vierde maand geadopteerd door een geweldig Belgisch-Nederlands lerarenechtpaar,” vertelt Meena Geltink.

Meena’s adoptiepapieren

“Opgroeien als Indiaas meisje met een donkere huid in een klein Nederlands dorp, ik voelde me altijd anders. Ik was heel goed in turnen, maar probeerde niet te veel op te vallen — ik viel al genoeg op, gewoon door te bestaan.”

Meena als kind

“Mijn ouders waren altijd open over mijn adoptie,” zegt Meena. “We vierden zelfs 25 oktober — de dag dat ik in Nederland aankwam — als mijn tweede verjaardag, en we reisden samen naar India om meer te leren over mijn afkomst. Toch voelde ik, zonder enige informatie over mijn biologische familie, een diep verdriet en eenzaamheid.”

Ondertussen leidde Minal Tijssen een parallel leven. “Ik werd op mijn derde en een halve maand geadopteerd, in 1982, door liefdevolle ouders in Made, Brabant,” zegt Minal. “Net als Meena hield ik van sport — turnen, hockey, tennis. Maar ondanks een warm gezin voelde ik een intense innerlijke eenzaamheid. Andere Indiase mensen zien joeg me als kind angst aan, en als mensen naar me keken dacht ik: ‘Ik ben niet zoals jullie.’ Ik voelde me een buitenaards wezen zonder anker naar mijn ware identiteit.”

Minal’s adoptieaankondiging

“Mijn ouders vertelden dat ik was achtergelaten in een mand voor een weeshuis in Mumbai,” zegt Minal. “42 jaar lang was dat karige detail het enige dat ik over mijn oorsprong wist.”

Kosmische toevalligheden

Lang voordat een DNA-database hen kon verbinden, gaf het lot al hints. “Toen ik 12 was, ging mijn gezin kamperen in Oostenrijk,” zegt Meena. “Een jongen uit een ander Nederlands gezin bleef me ‘Minal!’ noemen. Ik verbeterde hem, maar hij hield vol: ‘Nee, je lijkt precies op een meisje dat ik ken, Minal, thuis.’”

“Toen ik 14 was, stuurden mijn ouders me naar een weekendbijeenkomst voor internationaal geadopteerden,” zegt Minal. “Ik ging met een vriendin, doodnerveus zoals altijd. Daar ontmoette ik Meena. Tijdens het eten merkte ik dat ze naar me staarde. Ik voelde me eerst ongemakkelijk — wie was dit meisje dat op mij leek?”

Meena (links) en Minal (rechts) als tieners

“Toen kwam ze naar me toe en vertelde over haar vakantievriendje dat haar voor mij had aangezien,” zegt Minal. “Het bleek dat die jongen bij mij op de basisschool had gezeten!”

“Onze vriendinnen waren stomverbaasd over hoeveel we op elkaar leken,” zegt Meena. “Ze sleepten ons allebei de badkamer in. We stonden naast elkaar, keken ongelovig in de spiegel. Dezelfde ogen, dezelfde neus, dezelfde glimlach, dezelfde donkere huid, dezelfde liefde voor turnen.”

Minal (links) en Meena (rechts) leken opvallend veel op elkaar

“Het klikte meteen tussen ons,” zegt Minal. “We schreven elkaar 6 jaar lang brieven. Omdat we zo’n vreemde, instinctieve band voelden, noemden we elkaar liefkozend ‘zus’. Maar naarmate we volwassen werden, nam het leven het over. Social media bestond nog niet om contact te houden. Tegen 2011 waren we elkaar uit het oog verloren. Ik dacht dat onze ‘zusrelatie’ gewoon een lief sprookje was dat we als tieners hadden verzonnen.”

“We gingen allebei verder met ons eigen leven,” zegt Meena. “Ik woonde in Gemert en Minal verhuisde naar Frankrijk.”

Op zoek naar antwoorden

Beide vrouwen probeerden apart van elkaar hun wortels in Mumbai terug te vinden, maar liepen telkens tegen een muur aan.

“In 2004, en opnieuw in 2025, bezocht ik het weeshuis in Mumbai dat op mijn rechtbankpapieren stond,” zegt Minal. “Beide keren waren er geen dossiers, geen vermelding van mijn naam, geen antwoorden. Het personeel loodste ons naar buiten. Ik voelde me uitgewist — bestond ik eigenlijk wel? Waar kwam ik vandaan?”

Ook Meena probeerde meer over haar afkomst te weten te komen. “In 2017 deed ik, op zoek naar antwoorden, een MyHeritage DNA-test,” zegt ze. “Maar maand na maand ging voorbij zonder nauwe familiematches. Uiteindelijk gaf ik het op, raakte mijn wachtwoord kwijt en verwijderde de app van mijn telefoon.”

‘Dit is echt… volle biologische zussen’

Negen jaar nadat Meena haar test deed, ontving Minal in het voorjaar van 2026 eindelijk een MyHeritage DNA-kit.

“Op een dag zat ik op mijn bank in Frankrijk toen er een melding op mijn telefoon verscheen: Uw MyHeritage-testresultaten zijn klaar!” herinnert Minal zich. “Ik opende de app. Bovenaan de lijst, onder Directe familie, stond: ‘Sœur (Zus): Meena, Nederland.'”

“Ik zat daar bevroren, trillend. Ik stapte in mijn auto om mijn zoon op te halen van voetbaltraining en barstte plotseling in tranen uit — tranen die uit een plek zo diep vanbinnen kwamen dat ik dat gevoel nog nooit had gehad.”

“Ik snelde naar Facebook, spoorde Meena op via Messenger en stuurde haar een screenshot van haar profiel: ‘Meena, weet je nog dat we elkaar altijd zussen noemden? Check je MyHeritage-app… misschien zijn we echt zussen.’”

“Ik was zo in de war!” roept Meena uit. “Ik kon me mijn wachtwoord niet eens herinneren. Mijn partner hielp me weer inloggen op mijn oude account. Hij keek naar de centimorgan-data, controleerde het twee keer en keek me aan: ‘Meena… dit is echt. Jullie zijn 100% volle biologische zussen.’”

‘Het is een ongelooflijk gevoel’

De DNA-data bevestigde wat hun hart al 30 jaar eerder wist, in die badkamerspiegel: Meena en Minal hebben dezelfde biologische moeder en vader.

“Mijn hele leven voelde ik dat ik nergens bij hoorde,” zegt Minal. “Maar toen de test bevestigde dat Meena mijn volle zus was, veranderde alles. Ik voelde eindelijk: Ik besta. Ik leef. Ik ben geen buitenaards wezen. Ik ben echt geboren, want mijn zus komt uit precies dezelfde buik, precies dezelfde ouders.”

“Nu bellen en videobellen we elke dag,” zegt Meena. “We delen zoveel dezelfde eigenschappen, herinneringen en zelfs muzieksmaak — we waren allebei geobsedeerd door de Backstreet Boys! Het is een ongelooflijk gevoel.”

De twee kwamen medio augustus eindelijk samen in Nederland. Bekijk hun emotionele reünie in de video hieronder:

“Als ik jou zie, is het alsof ik thuis ben,” zei Minal tegen Meena.

Een omhelzing tussen zussen

Meena en Minal

Meena en Minal

Het ongelooflijke verhaal van de zussen ging de hele wereld over, met nieuwsmedia van People.com en The New York Times tot CBC Radio en The Indian Express. Wij zijn Meena en Minal enorm dankbaar dat ze hun verhaal met ons en met de wereld wilden delen. Het is een aangrijpende herinnering aan hoe krachtig en levensveranderend DNA-onderzoek kan zijn voor geadopteerden en anderen die op zoek zijn naar familie die ze lang uit het oog zijn verloren.

Heeft u zelf ook een bijzondere ontdekking gedaan met MyHeritage — het hoeft niet zo bijzonder te zijn als dit verhaal! — dan horen we dat graag. Deel het met ons via stories@myheritage.com.