Dankzij MyHeritage DNA Quest had ik allebei mijn vaders om me naar het altaar te begeleiden

Dankzij MyHeritage DNA Quest had ik allebei mijn vaders om me naar het altaar te begeleiden

Kara Miller werd geplaatst in een gesloten adoptie toen ze twee dagen oud was. Jaren nadat ze een DNA-test had gedaan via het pro bono-project DNA Quest van MyHeritage, kreeg Kara een match die haar in contact bracht met haar beide biologische ouders. Maanden later konden zowel haar biologische vader als haar adoptievader haar op haar huwelijksdag naar het altaar begeleiden – zoals onlangs in People Magazine stond te lezen.

Kara had altijd geweten dat ze geadopteerd was. Ze was de oudste van 4 meisjes, van wie er 3 geadopteerd waren, en haar familie was trots op hun identiteit en moedigde hen steeds aan nieuwsgierig te zijn naar hun herkomst en verleden.

<em>Kara viert haar verjaardag samen met haar adoptiegezin</em>

Kara viert haar verjaardag samen met haar adoptiegezin

Maar omdat Kara in een gesloten adoptie werd geplaatst en het betrokken adoptiebureau inmiddels was gesloten, wist ze niet hoe ze op zoek kon gaan naar haar biologische ouders toen ze 18 werd. De informatie die ze over haar ouders had, was beperkt: ze had een naam van haar moeder (die niet bleek te kloppen), en een paar andere kleine details, maar niets over haar vader.

Jaren geleden hoorde de adoptiemoeder van Kara over DNA Quest, een pro bono-project van MyHeritage dat kosteloos DNA-kits stuurt naar mensen die geadopteerd werden en op zoek zijn naar hun biologische families. Ze moedigde Kara aan om zich aan te melden. Kara legde ons het volgende voor toen ze werd gevraagd waarom ze een DNA-test wou doen:

“Dat ik op 2 dagen oud werd geadopteerd, bleek een enorme zegen te zijn. Mijn moeder had de moed gevonden om me af te staan en me zo een beter leven te gunnen. Daarvoor blijf ik haar eeuwig dankbaar. Mijn biologische moeder was amper 16 toen ik geboren werd. Mijn biologische opa vertelde dat hij elke dag aan me dacht. Ik heb altijd geprobeerd een leven te leiden waar mijn hele familie trots op zou zijn. Ik wil dolgraag mijn biologische ouders en grootouders ontmoeten, zodat ik ze kan bedanken voor alles wat ze me hebben gegeven. Ik wil ontdekken wie ze zijn en onze verhalen met elkaar delen.”

Kara kreeg een gratis DNA-kit toegestuurd en ze deed de test. Helaas doken er geen naaste familieleden in haar matches op. Jarenlang keek ze elke e-mail met DNA-matches na die ze via MyHeritage ontving, maar de matches bleken steeds ver verwijderd.

Tot op een ochtend in februari 2021.

‘Ik denk dat je ons hebt gevonden’

“Ik heb de slechte gewoonte om ’s ochtends meteen op mijn telefoon te kijken,” lacht Kara. Die ochtend wierp ze een blik op haar telefoon en zag slechts één melding: een e-mail van MyHeritage met de mededeling dat ze een nieuwe DNA-match had. Ze opende de e-mail en kon haar ogen niet geloven: het was een 25%-match met een vrouw die Andrea heette.

Op basis van de leeftijdsgroep van Andrea, leidde Kara af dat deze vrouw haar tante moest zijn.

Kara schreef onmiddellijk naar Andrea en belde haar moeder om haar te vertellen wat ze net had ontdekt. Ze wachtten nog anderhalve dag vol spanning op een reactie van Andrea, totdat Kara een bericht kreeg van iemand anders die ook voor 25% overeenkwam! Het was Andrea’s moeder, Pam. Die familieband plus de 25%-match gaven zonder twijfel aan dat Pam Kara’s grootmoeder was.

Na een aantal berichten tussen de familieleden, herinnerden Andrea en Pam zich iets dat ze jaren geleden te weten waren gekomen. Mark, de zoon van Pam en broer van Andrea, had een dochtertje verwekt toen hij 19 was. Pam wist er toen van, en 8 jaar geleden had Mark deze informatie ook met Andrea gedeeld.

“Ik denk dat je ons gevonden hebt,” schreef Andrea aan Kara.

<em>Kara met haar biologische tante, Andrea</em>

Kara met haar biologische tante, Andrea

Andrea had onlangs haar DNA en dat van haar moeder geüpload naar MyHeritage toen ze ontdekte dat ze dat gratis kon doen. Ze studeert momenteel voor een diploma met als bijvak familiegeschiedenis, en net daarom raakte ze zo geïnteresseerd in genealogie en DNA. Nooit had ze durven dromen dat ze de biologische dochter van haar broer zou vinden.

Andrea schreef Mark om hem te vertellen wat er gebeurd was. Eerst zei hij dat hij ter bevestiging een DNA-test wou doen, maar Andrea vertelde hem dat, omdat Kara zowel met haar als met hun moeder matchte, het 100% zeker was dat Kara zijn dochter was. Dus vroeg hij om haar gegevens en zei dat hij haar graag wou spreken.

‘Ik had wat tijd nodig met mijn dochter’

“Ik was 19 toen Kara werd geboren. Ik wist niets over haar behalve haar voornaam,” zegt Mark. “Als je jong bent, begrijp je niet wat het betekent om een kind te hebben en haar aan iemand anders te geven. Maar het is zwaar en je blijft je afvragen wie ze is. Hoe is ze opgevoed? Is ze gelukkig?”

Mark en Kara correspondeerden via Facebook tot in de vroege uurtjes. Ze besloten elkaar te ontmoeten, maar omdat hij het zo druk had op het werk, kon Mark pas een datum prikken voor twee weken later. “Na een paar dagen voelde ik dat ik niet langer kon wachten en vroeg ik of we elkaar eerder konden ontmoeten,” zegt hij. “We wonen op twee uur rijden van elkaar, dus spraken we af in een pizzeria. Het was bijzonder spannend.”

<em>Kara met haar biologische vader Mark</em>

Kara met haar biologische vader Mark

Mark had ook contact met Kara’s biologische moeder en hij stelde ze aan elkaar voor, maar niet voordat hij een paar dagen de tijd nam om Kara zelf te leren kennen. “Ik had het gevoel dat ik haar voor mezelf wou. Ik had wat tijd met mijn dochter nodig”, zegt hij.

‘Ik ben altijd aan haar blijven denken’

Kara’s biologische moeder, Shannon, was dolgelukkig toen ze het nieuws vernam.

“Ik bleef altijd hopen dat ik haar zou vinden. Ik wou horen dat ze inderdaad een beter leven had geleid, zoals ik had gewenst. Dat ik de juiste beslissing had genomen, al had ik het er ontzettend zwaar mee gehad,” zegt Shannon. “Ik hoopte dat ze me zou vinden, dus werkte ik elk jaar mijn contactgegevens met het adoptiebureau bij. Ik ging ervan uit dat dit de enige manier was waarop ze me kon vinden.”

Shannon was amper 16 toen ze zwanger werd van Kara. “Mijn vader vond dat ik haar moest opvoeden,” zegt ze, “maar ik wou haar een goed leven gunnen, met een moeder en vader die goed voor haar zouden zorgen. Dus stond ik mijn baby ter adoptie af.”

“Ik ben altijd aan haar blijven denken,” vertelt Shannon. “Ik bewaarde al haar foto’s, zelfs haar echofoto. Elk jaar, op haar verjaardag, stopte ik briefjes in ballonnen en stuurde die op, en spaarde boeken voor haar, dromend dat ze die op een dag zou krijgen.”

Maar tegelijk was Shannon ervan overtuigd dat ze niet zelf op zoek naar haar dochter hoorde te gaan. Toen Mark tien jaar geleden opnieuw contact opnam met Shannon, probeerde hij haar ervan te overtuigen dat ze hun dochter moesten vinden. Maar Shannon weigerde. “Ik zei hem dat ik het wel heel graag wou, maar dat het van haar moest komen, dat we niet zomaar haar leven konden binnenstormen,” zegt ze.

Ze zegt dat de DNA-optie nooit bij haar was opgekomen. “Toen ik het telefoontje van Mark kreeg, dat hij Kara had gevonden, was ik overgelukkig, maar tegelijk ook verdrietig. Verdrietig omdat ik zo ver van haar was verwijderd en niet meteen met mijn auto naar haar toe kon rijden.”

“Haar ontmoeten en te weten dat haar lieve ouders zo goed voor haar hebben gezorgd, is een helende ervaring voor mij,” voegt ze eraan toe.

<em>Kara met haar biologische moeder Shannon</em>

Kara met haar biologische moeder Shannon

Naar het altaar met beide vaders 

De cirkel was rond in september, toen Kara huwde en zowel haar adoptievader als haar biologische vader vroeg om haar naar het altaar te begeleiden. Mark, haar biologische vader, liep halverwege met haar mee en Doug, haar adoptievader, nam het vanaf daar over.

“Kara: “Ik heb me zo vaak afgevraagd of er iemand was die op mij leek. “Ik wou altijd al mijn familie ontmoeten, maar nooit had ik verwacht dat dit me zo gelukkig zou maken. Het voelt wonderlijk. Nu heb ik een volledig nieuwe familie. Ik heb iedereen die ik nodig heb.”