Namen: Hoe spreek je dat uit?

Van onze gastblogger Schelly Talalay Dardashti, genealogie-expert bij MyHeritage

Als uw familienaam Smit of Jansen is, gaat deze bijdrage niet voor u op. Maar als uw familienaam exotischer is, dan heet ik u welkom bij de club!

Ze kijken naar uw naam, stamelen en vragen: “Hoe moet ik dat uitspreken?” Wat doet u dan? Uw naam voor de honderdste keer geduldig een paar keer spellen? Spelt u de letters stuk voor stuk uit, zoals ik vaak doe? “De D van Dirk, de A van Anna, de R van Rudolf” … Of geeft u het al snel op en zegt u: “Gebruik maar gewoon mijn voornaam!” Mensen zien DARDASHTI staan en je ziet hun ogen glazig worden. “Met twee D’s en twee A’s?”, vraagt degene aan de telefoon of in de winkel. Ik zeg mijn naam meestal in drie lettergrepen: Dar-dash-ti. Bij TALALAY leggen onbekenden meestal de klemtoon verkeerd. Ze zeggen Találie in plaats van Tálalai. Om het nog ingewikkelder te maken: er is één familietak die zich in het Engels TALALAY noemt, maar dan uitgesproken als Ta-la-lee. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn voorouders zijn overgeschakeld naar TOLLIN, TALLIN, TAYLOR, TOLL, TALL en … FEINSTEIN!

Ook voornamen zijn niet zo eenvoudig. Wanneer mijn achternaam problemen oplevert, zou ik het kunnen opgeven en me gewoon Schelly laten noemen. Maar dan vragen ze me natuurlijk weer hoe je dát moet spellen, want er zijn zoveel varianten: Schelly, Schelley, Shelly, Shelley en Shelli, om er een paar te noemen. Toen ik in Teheran woonde, dachten sommige familieleden dat ik Shirley heette, en zo noemen ze me nu nog steeds. Ik heb een paar weken geleden een uitnodiging voor een bruiloft ontvangen, gericht aan Sherley. Onlangs ben ik er eindelijk in geslaagd om mijn eigen nicht ervan te overtuigen dat ik Schelly heet. Ze was oprecht verbaasd. Ze was vergeten hoe hard ik lang geleden had geprobeerd om mijn naam te corrigeren…

Volgens de stadsgids van Newark in New Jersey, heeft mijn overgrootvader rond 1906 zelfs geflirt met de naam TOLINI, waardoor we Italiaans werden. Dat was ook de reden waarom het me vele jaren heeft gekost om zijn eerste naturalisatiepapieren terug te vinden. Ik heb maanden aan de telefoon gehangen om de gegevens bij de burgerlijke stand op te vragen. Ze bleven maar vertellen dat de namen TOLLIN en TALALAY onbekend waren. Ik bouwde aan de telefoon een leuk contact op met een vriendelijke ambtenaar. Die vertelde me uiteindelijk dat ze stoffige dozen met oude papieren hadden waar ze nooit in keken. Ik wist haar over te halen om in die dozen te kijken door haar aan te bieden om de stomerijkosten voor haar kleren te betalen. Ze sloeg mijn aanbod vriendelijk af, maar ze was daarmee wel overtuigd dat ik die documenten écht wilde hebben.

Ze trotseerde de dikke stoflagen en spinnenwebben en ging op zoek naar onze schat. Het wonder is dat ze de papieren daadwerkelijk heeft gevonden. De moraal van dit deel van het verhaal is: geef nooit op! Blijf bellen en probeer iemand aan de lijn te krijgen die aardig is. Doe dit niet als je in dezelfde stad woont. Het helpt als je ergens ver weg woont, misschien zelfs in een ander land. Je kunt natuurlijk niet van heinde en verre langskomen om zelf te gaan zoeken.

Maar ik dwaal af. (Dat heb ik wel vaker.) Waarom dit onderwerp? Ik las in een krant uit Arizona een verhaal over een andere familie met een zeer ongebruikelijke naam. Dames en heren, willen jullie even hardop URTUZUASTEGUI zeggen?

Deze unieke familienaam is moeilijk uit te spreken en te spellen maar het is een wijdverbreide naam in het zuiden van Arizona. Josephine Urtuzuastegui, een 86-jarige inwoonster van de stad Somerton aldaar, heeft bijna 70 jaar de tijd gehad om aan de naam van haar echtgenoot te wennen maar ze geeft eerlijk toe dat het niet makkelijk was. De voormalige Josephine Obeso trouwde in 1941 als 17-jarig meisje met Charles Urtuzuastegui. Daarmee veranderde haar eenvoudige achternaam in een letterbrij van 13 letters.

Ze geeft toe dat ze er erg aan moest wennen.

“Toen ik net getrouwd was, kon niemand het uitspreken. Ik geneerde me dood en vroeg aan iedereen om me gewoon Josephine te noemen.” Ze kreeg drie zonen – Charles Jr., Alex en Robert – en moest dus regelmatig naar de dokter. “De dokter kreeg mevrouw Urtuzuastegui gewoon niet uit zijn mond. Dus ik vertelde hem dat hij me mevrouw Josephine moest noemen. Daarna noemde iedereen me mevrouw Josephine.”

De gemeenteraad van San Luis doopte de eenvoudige “A Street” om met de bekende familienaam. Bedrijven in die straat begrijpen niet waarom, want de naam is voor zowel Engels- als Spaanstalige mensen niet uit te spreken of te spellen. Er bestaat een Facebook-pagina voor mensen die deze naam delen. Ook bestaat de variant Urtusuastegui, want de familie in Mexico spelt het met een S in plaats van met een Z. De naam is afkomstig uit Spaans Baskenland, beroemd om zijn ongebruikelijke taal, die met geen enkele andere taal verwant is. Praktisch is anders, maar uniek is het zeker!

Hebt u een bijzondere naam? Welke ervaringen heeft u daarmee? Hoe legt u uw naam aan vreemden uit?